وينسنت مالوي هفت سالش هست
اون هميشه مودبه و چيزهايي رو که بهش مي گن گوش مي کنه
براي پسري به سن اون خيلي پسره با ملاحظه و خوبي هست
ولي اون مي خواد که شبيه وينسنت پرايس باشه
اون براش مهم نيست که با خواهرش و گربه و سگ زندگي کنه ،
ولي خوب بيشتر دوست داره که خونه ايي داشته باشه که با عنکبوت ها و خفاش ها توش شريک باشه
جايي که بتونه بر روي اختراعات دهشتناکش تمرکز کنه
و توي يه تالار تاريک و زجر آور سرگردان بشه
وينسنت وقتي عمش مياد براي ديدنش خيلي بهتره
ولي تصور کنيد که اونو فرو ببري توي موم براي موزه مومش
اون دوست داره روي سگش آزمايشاتي انجام بده
به اميد اينکه بتونه يه زامبي وحشتناک رو درست کنه
که بعدش اون و سگ وحشتناکه زامبيش
مي تونن برن و توي مه لندن دنبال قرباني بگردند
اون تمام فکر و ذکرش فقط جنايتهاي بزرگ نيست
اون براي گذروندن وقت دوست داره که نقاشي کنه و مطالعه بکنه
وقتي که بچه هاي ديگه کتابي مثله "برو جين برو " رو مي خونند
نويسنده محبوب وينست ادگار الن پو هست Edgar Allan Poe== مراجعه به ويکي
يکشب که داشت يه داستان مخوف رو مي خوند
يه قطعه رو خوند که اونو به وحشت انداخت
يک خبر وحشتناک که اون نمي تونست اون خبر رو طاقت بياره
خبر اينکه همسر زيباش زنده به گور شده بود
اون نبش قبر کرد تا مطمئن بشه که اون مرده
که ناگهان قبرش تبديل شد به باغچه گل مادرش
مادرش هم وينست رو فرستاد تا بره توي اتاقش
او مي دانست که به برج بد قضايي تبعيد مي شه
جايي که محکومه که بقيه عمرش رو بگذرونه ,
در تنهايي و با پرتره همسره زيبايش
در تنهايي مطلق و زنداني در جنون سرنوتش
مادر وينست يه دفعه و خيلي ناگهاني وارد اتاقش شد
اون گفت "اگه بخواي مي توني بري بازي کني
بيرون آفتابيه و امروز هم روزه قشنگيه ".
وينسنت تلاش کرد که حرفي بزنه , ولي نتونست کلامي بگه
سالهاي انزوا اون رو خيلي ضعيف کرده بود
پس يه مقداري کاغذ برداشت و لرزان با خودکار نوشت
"من توسط اين خانه تسخير شده ام و هرگز رها نمي شوم "
مادرش گفت "تو تسخير نشدي و هنوزم نمردي ,
اين بازي ايي هست که توي ذهنت داري انجام مي دي
تو وينسنت پرايس نيستي تو وينسنت مالي هستي
تو در زجر يا مجنون نيستي تو فقط يه پسر جواني
تو يه پسر هفت ساله ايي و پسره مني
ازت مي خوام بري بيرون و واقعا خوش بگذروني "
عصبانيت مادرش حالا رخت بر بسته بود اون از هال رفت بيرون
وقتي که وينست آهسته برگشت به طرف ديوار
اتاق شروع کرد به لرزيدن و قرچ و قوروچ کردن
جنون دهشتناک اون به حد اعلاي خود رسيده بود
او سگش رو ديد همان برده زامبي اش را
و شنيد که همسرش از وراي قبر او را صدا مي زند
او از تابوت سخن مي گفت و تقاضاهاي وحشتناک مي کرد
تا اينکه از درز ديوار دستهاي اسکلتي بيرون آمدند
تمام ترسهاي زندگي اش به روياهايش خزيده بودند
پيچ خورد در درون خنده ديوانه وار و جيغ هاي وحشتناکش
براي فرار از اين ديوانگي او خواست خودش را به در رساند
ولي لنگ خورد و به زمين افتاد
صدايش ضعيف و خيلي کم بود
وقتي که داشت قطعه "کلاغ سياه " را از اشعار ادگار آلن پو ميخو اند
"و روح من از درون آن سايه ...
همان که بر روي زمين شناور است ...
ديگر هرگز ...
بر نخواهد خواست "
subtitle by sokOoooot